هرج « [ وجود ] » او بر كمال اقصى اوست و درو ما بالقوّه هيج نباشذ - هيج شرّى لاحق او نشود ، - جه شرّ : عدم وجود [ ( ى ) ] است يا عدم كمال وجودى . - و او امرى وجودىّ نيست ، بل كى عدميست ، و اگر وجودىّ بوذى : يا شرّ بوذى لنفسه ، يا شرّ بوذى لغيره . - « [ و ] » اگر شرّ بوذى لغيره : يا از بهر آن بوذى كى اعدام آن غير « 1 » مىكند ، يا بعضى از كمالات « 2 » او ، يا نه از بهر آن اعدام بوذى . بس اگر اعدام كند شرّ نباشد - الّا عدم آن شىء ، يا آنج كمال است « [ او را ] » . و اگر اعدام نكند تصوّر نتوان كرد كى او شرّ باشد مر آن جيز را - كى فرض كرده بودند كى او شرّست آن را ، - جه ما مىدانيم - كى آنج مخلّ نباشذ بذات جيز « 3 » ى ، و نه بوجود كمالى مر ان جيز « 4 » را - كيف كان ، آن جيز « 5 » بوجود او متضرّر « 6 » نشود . و اگر شرّ بوذى لنفسه آن هم باطل است ، - جه وجود شىء اقتضاء عدم نفس او نكند ، و نه عدم جيزى از آنها كى تكميل آن كند ، و اگر اقتضا كردى آن را - شرّ آن عدم بوذى ، نه او ، - يا آنك اقتضاء آن غير معقول است ، - جه اشيا بطباع « 7 » خويش طالب كمالات خوداند . نه مقتضى عدم ايشان - از آن روى كى ايشان كمالات [ ( اند ) ] . و جون باطل شذ بر تقدير وجود او كى : شرّ باشذ لغيره ، يا لذاته ، بس : شرّ نباشذ اصلا ، و اگر موجود بوذى شرّ نبوذى ، بس حينئذ او عدمى باشذ و منبع آن امكان و عدم است - لا غير ، جه او عارض نمىشود الّا خيرى « 8 » را كى بقوّت است ، و آنج بقوّت است منفكّ نيست از امكان - و عدم ، - از آن روى كى او بقوّت است . [ ( و ) ] آنج او شرّست بقياس با بعضى امور ، خالى نباشذ از خيرى ، و اين را از لزوم او از خير مطلق دانند « 9 » ، بس خير مقتضى « 10 » بالذّات

--> ( 1 ) - عدم آن خير - م . ( 2 ) - از كمال - م . ( 3 ) - خير - اصل . ( 4 ) - خير - اصل . ( 5 ) - خير - اصل . ( 6 ) - متصرف - م . ( 7 ) - بطبايع - ط . ( 8 ) - جيزى - اصل - م - ط . ( 9 ) - خوانند - ط - مب . ( 10 ) - مقضى - م - ظ .